Historia
Możliwość kopiowania nagrań była jednym z bodźców wynalazcy Emila Berlinera, który zamiast cylindra chciał wykorzystać płytę jako nośnik nagrań, wierząc, że ułatwi to sporządzanie dużej liczby kopii nagrań. W 1887 roku opatentował on gramofon, a w 1893 roku zaczął sprzedawać ten odtwarzacz wraz z siedmio-calowymi płytami zrobionych z twardej gumy. Przesmysł rozwinął się na poczatku XX wieku, jednak jego wielkość w USA zmniejszyła się o połowę w latach 20. Producentom pomogło, w nieznacznym stopniu, wprowadzenie nowych technologii, takich jak kombinacja radia i fonografu czy „elektryczne nagrywanie”. Jednak po nadejściu Wielkiego Kryzysy większość firm była zbyt słaba, aby przeżyć i, z wyjątkiem kilku najważniejszych, wykupionych przez inne wielkie koncerny, większość przestała istnieć.